این که آیا روشنفکری مولود ناکامل و ناتمام جامعه ی ایران است یا نه را اگر کنار بگذاریم خواهیم دید که اساسا روشنفکری در ایران مترادف است با نوعی ژست مخالف مآبانه و شکل انتقاد محور.

روشنفکر جامعه ایرانی نه کسی است که از روی استدلال بحثی به میان آورد بلکه صرفا فردی است که به ریش روشنفکری و کلاه پهلوی بسنده می کند و اساسا سعی دارد با ظاهر خود مبین افکاری باشد که معمولا در او نیست.

چنین شخص شخیصی در گذر تاریخ خود را به شدت خود باخته نشان داده به گونه ای که نگاهش به صورت معمول به کف دست غرب-یعنی جایی که هژمونی فرهنگی وسیعی دارد- بوده است.

روشنفکری در ایران یعنی زبان تلخی که معمولا سازنده نیست و نحوه رفتاری که در صورت در دست داشتن قدرت تاب تطابق حالات انتزاعی با رفتار عقلانی و واقعی را ندارد.

روشنفکری در ایران ساختاری فروپاشیده است.